BÓG CIĘ KOCHA, KIMKOLWIEK JESTEŚ!!!


Kim jesteśmy?
Jesteśmy wspólnotą ludzi, których łączy miłość do Jezusa.
Co robimy?
Naszym celem jest odnawianie relacji z Bogiem oraz rozszerzanie Królestwa Bożego na ziemi.
Naszą radością jest życie z Nim.
Naszym niedoścignionym wzorem i nauczycielem jest Jezus Chrystus.
Naszą pomocą w życiu jest sam Bóg działający w Swoim Duchu Świętym, wspólnota życzliwych ludzi i styl życia wykreowany przez Pismo Święte.
Naszą zapłatą jest życie wieczne w Niebie oraz Boże błogosławieństwo, Jego miłość i przyjaźń już tu na ziemi.

    Kiedy apostołowie zebrali się na modlitwę w dniu Pięćdziesiątnicy, z ludzkiego punktu widzenia nie mieli specjalnych powodów do radości. Patrząc po ludzku ponieśli klęskę.
...Oto Ten, któremu zaufali, za którym poszli, rezygnując z dotychczasowego życia, Ten przy którym trwali przez trzy lata został w najbardziej upokarzający dla Żydów sposób zabity. Został skazany na śmierć na krzyżu. Jednak apostołowie ufali, a ich nadzieja oparta była na tych wszystkich momentach, kiedy widzieli, rozmawiali, a nawet jedli ze Zmartwychwstałym Chrystusem.
    I właśnie w dzień Pięćdziesiątnicy wypełniły się Słowa, zapowiedziane im przez Chrystusa, że zstąpi na nich Duch Święty. Oto nagle wieczernik napełnił potężny podmuch wiatru i ukazały się języki ognia. "I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić." Natychmiast też apostołowie z mocą zaczęli głosić Jezusa Zmartwychwstałego, wielbić Boga we wszystkich językach, wzywać do chrztu i nawrócenia, dalej uzdrawiać chorych i wskrzeszać umarłych. Wszystko to działo się prawie 2000 lat temu.

    Nic jednak bardziej mylnego nad przypuszczenie, że w dzisiejszych czasach Duch Święty nie działa w podobny sposób. Oto w zlaicyzowanym, przepełnionym duchem materializmu i agnostycyzmu XXI wieku, tysiące ludzi na całym świecie doświadczyło całkowitej przemiany życia, połączonej z umocnieniem wiary i rozbudzeniem prawdziwej wewnętrznej radości. Oto tysiące ludzi doświadczyło mocy modlitwy w życiu, radości płynącej z uwielbienia, zaczęło na nowo wczytywać się w Pismo Święte, wreszcie głosić Jezusa Zmartwychwstałego. Wszystko to było owocem wylania się Ducha Świętego na tych ludzi, doświadczenia przez nich miłości i troski osobowego Boga.
Wielu z nich chcąc lepiej szukać, poznawać Boga, a jednocześnie efektywniej służyć Kościołowi zebrało się we wspólnotach i różnego rodzaju grupach modlitewnych. Tak oto powstała Odnowa Charyzmatyczna, inaczej Odnowa w Duchu Świętym .

    Jej korzenie sięgają zarówno do wielkich postaci Kościoła Katolickiego jak i Kościołów Protestanckich i Zielonoświątkowych. Jednak w Kościele Katolickim Odnowa w Duchu Świętym jest bezpośrednim owocem Soboru Watykańskiego II. 22 X 1963 roku podczas jednej z sesji soborowych doszło do sporu dotyczącego charyzmatów.
Jeden z kardynałów sprzeciwił się mówieniu o charyzmatach w konstytucji o Kościele, twierdząc na podstawie św. Augustyna, że charyzmaty, jako nadzwyczajne dary Pięćdziesiątnicy odnosiły się tylko do pierwotnego Kościoła, w związku z czym dawno już ustały. Takiemu rozumieniu stanowczo sprzeciwił się inny kardynał Leo Joseph Suenens twierdząc, że tylko dzięki mocy Ducha Świętego pojęcia Ludu Bożego i Ciała Chrystusowego, którym Sobór przywrócił pierwotne znaczenie, mogą nie pozostać martwą literą. Według niego zaprzeczenie aktualności charyzmatów utrudniałoby możliwość istotnego przebudzenia religijnego Ludu Bożego.
Dzięki kardynałowi Suenensowi pojęcie charyzmatu zostało wprowadzone do tekstu soborowego. Według Soboru Watykańskiego II dary Ducha Świętego (Charyzmaty) stanowią normalne wyposażenie Kościoła i są przyznawane każdemu ochrzczonemu. Sobór jednocześnie zachęcał katolików do otwarcia się na dary innych chrześcijan, zachęcając ich w ten sposób do otwarcia się na doświadczenie charyzmatyczne Kościołów protestanckich. Na powstanie prawdziwego ruchu Odnowy Charyzmatycznej nie trzeba było czekać zbyt długo. Oto w 1967 roku w Stanach Zjednoczonych, na terenie trzech kampusów uniwersyteckich katoliccy studenci (Patti Gallagher, Kevin i Dorothy Ranaghan, Ralph Martin, Gerry Rauch, Steve Clark) oraz profesorowie teologii modlili się żarliwie o odnowienie wiary. Kiedy modlący się wraz z nimi zielonoświątkowcy włożyli na nich ręce, zstąpił na nich Duch Święty. Wkrótce do grup modlitewnych na wszystkich trzech kampusach przyłączało się dziesiątki studentów, pojawiły się liczne nawrócenia. Kilka lat później ci sami studenci, zarówno katolicy jak i protestanci założyli pierwsze wielkie wspólnoty przymierza amerykańskiego, w tym słynną grupę Word of God w Ann Arbor (Michigan). Podobne wspólnoty i grupy modlitewne zaczęły powstawać na całym świecie. Z inicjatywy kardynała Suenensa, w oparciu o kilku liderów z Word of God, w Brukseli w 1976 roku powstał pierwsza organizacja międzynarodowa: Międzynarodowe Biuro Charyzmatyczne (ICO). Od 1981 roku biuro tej organizacji znajduje się w Rzymie w pomieszczeniach watykańskich. W 1984 roku zmieniono nazwę biura na Międzynarodowe Biuro Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej (ICCRO). Jego zadania to przede wszystkim utrzymywanie więzi pomiędzy różnymi narodowymi komitetami służby, wydawanie biuletynu informacyjnego, organizowanie spotkań liderów Odnowy, wreszcie troska o to, by stworzyć jedność bez uniformizmu.

    W Polsce Odnowa w Duchu Świętym istnieje od 1975 roku. Liderami, którzy zapoczątkowali rzeczywistość Odnowy w naszym kraju byli: ks. Marian Piątkowski, ks. Bronisław Dembowski, o. Adam Schulz SJ, ks. Andrzej Grefkowicz, o. Józef Kozłowski SJ . To właśnie z ich inicjatywy powstały pierwsze grupy modlitewne. W roku 1977 w Izabelinie k. Warszawy odbyło się pierwsze spotkanie przedstawicieli różnych grup modlitewnych Odnowy w Duchu Świętym. Następne takie spotkanie odbyło się dwa lata później, w 1979 roku w Magdalence k. Warszawy. Podczas trzeciego spotkania w 1981 roku został wyłoniony polski odpowiednik ICCRO, Zespół Koordynatorów. Jego zadaniem jest posługa na rzecz wszystkich grup Odnowy. Zespół nie posiada władzy, ponieważ każda grupa czy wspólnota jest autonomiczna. Ma on być jedynie miejscem wymiany doświadczeń, a także reprezentantem wobec Episkopatu i wszystkich grup Odnowy na całym świecie.

Copyright by Magda Bachara - 08 marzec 2008
 

                        Dar modlitwy w językach


Historia

            W Starym Testamencie nie ma wzmianki o takim darze. Został zapowiedziany przez Jezusa dopiero po Jego zmartwychwstaniu: "Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą;" (Mk 16,15-17). Apostołowie, prości rybacy, nie mogli sobie zdawać sprawy z tego co znaczy ta obietnica. Dar pojawił się po zesłaniu Ducha Świętego
            Św. Łukasz w Dziejach Apostolskich w rozdz. 2 mówi o darze mówienia obcymi językami:  ”Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić." (Dz 2,1-4).
    I tak jak przy wieży Babel języki podzieliły ludzi, przy zesłaniu Ducha Św. języki połączyły ludzi.
            Wiadomo, że po zesłaniu Ducha Św. dar się rozpowszechnia na innych wiernych (poza Apostołami). Z Dziejów Apostolskich wiadomo na przykład o rodzinie Korneliusza, gdy Piotr im mówił o Jezusie: "I zdumieli się wierni pochodzenia żydowskiego, którzy przybyli z Piotrem, że dar Ducha Świętego wylany został także na pogan. Słyszeli bowiem, że mówią językami i wielbią Boga." (Dz 10,45-46). Dotyczy to też nowo ochrzczonych, np. w Efezie: " A kiedy Paweł włożył na nich ręce, Duch Święty zstąpił na nich. Mówili też językami i prorokowali." (Dz 19,6). Wiadomo również, że Paweł też miał ten dar o którym powiedział:
"Dziękuję Bogu, że mówię językami lepiej od was wszystkich." (1Kor 14,18). Wśród wspólnot Koryntian dar języków był tak powszechny, że Paweł w liście daje uwagi na temat jego uporządkowania, aby wszystko odbywało się "godnie i w należytym porządku".
            Po upływie I wieku zanikają informacje o szerokim występowaniu daru języków. Znane są pojedyncze przypadki świętych, np. św. Franciszek Ksawery, Proboszcz z Ars.
            Były prowadzone różne badania tego zjawiska i są różne opinie. Pismo Św. mówi 30 razy o darze języków i to tak jak o rzeczywistym i częstym zjawisku. Jest też potwierdzenie w tradycji Kościoła. Później używanie daru języków stało się rzadkie i zarezerwowane dla życia zakonnego, dla świętych. Uważa się też, że współczesne doświadczenie nie jest takie samo jak doświadczenia opisywane w Piśmie Św. Obecnie chodzi przede wszystkim o modlitwę a zwłaszcza modlitwę uwielbienia.
            Ujawnianie daru języków dzieli się formalnie na dwie postacie: bardziej powszechniejszą, modlitewną, czyli modlitwa w językach i rzadszą, ewangelizacyjną, czyli prorocką (wygłoszenie proroctwa).
            Proroctwo w językach ma miejsce wówczas, gdy ktoś odczuwa potrzebę modlitwy w językach, a ktoś inny wie, co to znaczy i tłumaczy. Wówczas ta wypowiedź w językach przybiera formę przekazu dla wspólnoty, dlatego św. Paweł domagał się tłumaczenia: "Jeżeli korzysta ktoś z daru języków, to niech mówią kolejno dwaj, najwyżej trzej, a jeden niech tłumaczy! Gdyby nie było tłumacza, nie powinien mówić na zgromadzeniu; niech zaś mówi sobie samemu i Bogu!" (1 Kor 14,27-28).
            Modlitwa w językach jest przede wszystkim formą modlitwy prywatnej, nawet wtedy gdy odbywa się w obecności innych, na spotkaniach modlitewnych. Modlący się w ten sposób człowiek jest świadomy, że mówi ale nie wie tylko co mówi.
            Św. Paweł w 1 Kor 14,2 mówi: "Ten bowiem, kto mówi językiem, nie ludziom mówi, lecz Bogu. Nikt go nie słyszy, [tzn. nie rozumie] a on pod wpływem Ducha mówi rzeczy tajemne."
W tej formie dar języków ma na celu przede wszystkim pomóc nam w modlitwie.
            Innym celem daru języków jest to aby Bóg był uwielbiony w każdym języku a wiele języków zamilkło zanim Jezus przyszedł na świat: Św. Paweł w liście do Filipian (Flp 2,11) mówi: "I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM - ku chwale Boga Ojca."
            Dar modlitwy w językach jest dość powszechny, ale nie wszyscy otrzymują ten dar i nie od razu po wylaniu Ducha Św. (nie jest to dowód wylania). Nie jest on też zarezerwowany dla Odnowy Charyzmatycznej (każdy ochrzczony otrzymał Ducha Św. i potencjalnie wszystkie dary). Dar języków pochodzi bezpośrednio od Ducha, ale wymagana jest otwartość i współpraca z naszej strony. Duch Św. dostarcza zasadniczych elementów (materii i formy), a nasza współpraca to dodatkowe środki (wola, język, głos, odwaga do odezwania się). To jedyny z nadzwyczajnych darów, który otrzymuje się na zawsze, tyle że gdy nie jest używany wygasa. Charakterystyczne jest też to, że inaczej niż większość darów Ducha Świętego, które służą przede wszystkich wspólnocie, dar języków służy dla wewnętrznego budowania jednostki "Ten, kto mówi językiem, buduje siebie samego" (1Kor 14,4). Modlitwa w językach jest modlitwą prywatną i możemy się tak modlić kiedy zechcemy - w samotności, (najbardziej zgodne ze wskazówkami Pawła) i we wspólnocie. Szczególnie, gdy jesteśmy zmęczeni, roztargnieni. Ten sposób nie ma zastąpić innych form modlitwy, ale może przygotować do nich:
"Jeśli bowiem modlę się pod wpływem daru języków, duch mój wprawdzie się modli, ale umysł nie odnosi żadnych korzyści. Cóż przeto pozostaje? Będę się modlił duchem, ale będę się też modlił i umysłem, będę śpiewał duchem, będę też śpiewał i umysłem." (1 Kor 14,14-15).
            Spotkanie modlitewne może być również owocne bez modlitwy w językach. Dar języków nie jest więc konieczny. Niektórzy uważają, że on jednak otwiera drogę do innych darów i do lepszego poddania się woli Bożej, ponieważ człowiek, który zaczyna używać tego daru, odblokowuje się przed Bogiem i przed bliźnimi. Modlitwa w językach jest wolna od słów, więc nie wymaga angażowania intelektu. W ten sposób daje pokój, jest siłą do wewnętrznego rozwoju, a niekiedy przynosi wewnętrzne uzdrowienie z nieujawnionych urazów.
            Jak każdy dar, tak i dar języków może być źle używany. Posiadanie tego daru nie może być powodem wywyższania się ponad innych (jestem lepszy, jestem na wyższym poziomie rozwoju duchowego). Nie jest on potwierdzeniem indywidualnej świętości - obdarowany może używać daru także w czasie duchowej oziębłości. Nie można go też wykorzystywać do zwrócenia na siebie uwagi (objaw braku wewnętrznego uporządkowania).
    W każdym przypadku nie można polegać jedynie na własnym doświadczeniu duchowym bez odwoływania się do rozumu, ponieważ wybujała uczuciowość niesie ryzyko izolacji, a w konsekwencji sekciarstwa.
            Św. Paweł na ten temat też mówi: "Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają dar czynienia cudów? Czy wszyscy posiadają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy przemawiają językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć? Lecz wy starajcie się o większe dary: a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą. Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący." (1 Kor 12,29-13,1)
            Nie wszyscy więc muszą posiadać dar języków, więc nie może on być koniecznym znakiem posiadania Ducha Świętego. Paweł podaje inne kryterium posiadania Ducha, a mianowicie kryterium wiary w Jezusa, jako Pana: „Nikt też nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: Panem jest Jezus” (1 Kor 12,3). Wynika stąd, że każdy chrześcijanin, który wierzy w Jezusa jako Pana, czyli jako Boga, i wyznaje to, ma Ducha Świętego. Nie tylko więc charyzmatycy posiadają Ducha Świętego, ale ma Go każdy, kto uwierzył w Jezusa. Chrześcijanie nie posiadający charyzmatów spektakularnych nie powinni popadać w kompleksy, ponieważ oni też mają Ducha Świętego i zapewne posiadają inne charyzmaty, które powinni w sobie odkryć.
            Jeśli chodzi o występowanie daru języków we wspólnocie, to nie ma reguły – owszem, może on występować tylko podczas uwielbienia. Można ten dar modlitwy w językach jak najbardziej wykorzystywać w domu, podczas modlitwy osobistej, która jest uwielbieniem Boga. Nie musi to trwać długo, ale chodzi o to, aby modlitwa w językach była moją modlitwą we wspólnocie, a nie modlitwą pod wpływem wspólnoty (tłumu). Poza tym, gdy ktoś praktykuje modlitwę w językach także jako osobistą modlitwę, szybko nabiera ona głębszego sensu. Myślę, że jeśli zaczniecie we wspólnocie praktykować modlitwę w językach jako Waszą osobistą modlitwę, to po paru miesiącach będzie się ona pojawiać nie tylko podczas uwielbienia. Z modlitwą w językach trzeba się trochę oswoić, trzeba się przestać bać słyszeć siebie modlącego się w językach.
    Jeżeli Duch Pana obdarzył nas takim charyzmatem, to powinniśmy z niego w pełni korzystać, ale równocześnie przestrzegać wskazówek św. Pawła.
            Jeżeli natomiast ktoś nie ma takiego daru, to nie powinien rozpaczać, gdyż: "każdy ma swój własny charyzmat”. Zapewne ma inny dar, który powinien w sobie odkryć i służyć nim Kościołowi. Gdy się znajdzie we wspólnocie, która modli się językami, nie powinien imitować tego daru za wszelką cenę.
    Co więc powinien robić?
Św. Paweł powiedział: ... nikt bez pomocy Ducha Świętego nie może powiedzieć, czy wyznać: „Panem jest Jezus” i to w głębi serca możemy wyznawać z wiarą, wtedy jak jest modlitwa językami, to ten kto nie posiada takiego daru może powtarzać:
„Panem jest Jezus”
lub:
„Jezus jest moim Panem”.
            Ten mój akt wiary też jest w Duchu Świętym, jest inspirowany przez Ducha, i wtedy moje akty wiary współbrzmią z modlitwą językami we wspólnocie. Mają to samo źródło — Ducha Pana. I w ten sposób mam nadzieję, że i mnie może kiedyś obdarzy Duch Święty darem modlitwy językami.
            Poza tym we wspólnocie należy się starać słuchać tych, którzy się modlą językami. Nie będzie nigdy tłumaczy, jeśli nie będziemy się wzajemnie słuchać.
    Może być zastosowana taka praktyka, że połowa modli się w językach, a druga połowa słucha tej modlitwy. Ci, co słuchają, mogą próbować modlić się modlitwą osoby, której słuchają. Wśród kilku osób modlących się łatwo będzie można usłyszeć modlitwę, która jest nam bliska. Takiej osoby należy słuchać częściej. Niech ta osoba wsłuchuje się w tę modlitwę, niech się z nią jednoczy.
            Aby móc tak się rozwijać, trzeba przełamywać wstyd: wielu przestaje się modlić w językach albo ścisza głos, bo ktoś mnie słucha. A powinno być odwrotnie, gdy ktoś mnie słucha, powinienem modlić się głośniej.
            Modlitwa w językach jest poddaniem się Duchowi Świętemu. Tu nie ma co się koncentrować na dźwiękach. Nie o dźwięki w niej chodzi, ale o powierzenie się całkowite Bogu. Powierzam swoje usta Bogu. Wprawdzie to ja wydaję dźwięki, po części kontroluję zgłoski, które się ze mnie wydobywają, ale to nie o te zgłoski chodzi. Czasem można spotkać artykuły, które krytykują modlitwę w językach, omawiając wydobywane zgłoski. Jeśli ktoś robi taką analizę, to nie ma pojęcia o tej modlitwie, a już na pewno nie praktykuje takiej modlitwy.
            Jeśli chodzi o tłumaczenie modlitwy w językach, to nie chodzi tu o tłumaczenie w taki sposób, że dana zgłoska oznacza jeden wyraz, a inna zgłoska – inny wyraz.
    Termin „tłumaczenie” jest niefortunnym sformułowaniem w przypadku modlitwy w językach. Lepiej mówić o interpretacji modlitwy w językach, albo konkretne poznanie.
    Czy to są słowa dla całej wspólnoty, czy tylko dla tej osoby, czy może tylko dla mnie – to trzeba rozeznać w sercu. A potem poznaje się po owocach, czy rozeznaliśmy dobrze. Warto jednak mówić osobie modlącej się, że ją rozumieliśmy podczas modlitwy. Można to też powiedzieć w trakcie spotkania, ale nie przeszkadzając innym, streszczając w jednym zdaniu, np. Twoja modlitwa była wielbieniem Jezusa za Jego krzyż.

Duchu Święty, Ty przenikasz głębokości Boże.
Język, którego uczysz, jest duchowy
i nie ma nic wspólnego z ludzką mądrością...
Moje ciało jest Twoją świątynią:
Ty we mnie mieszkasz i działasz.
Twe dary są niezliczone:
jednemu dajesz mądrość,
drugiemu wiedzę, a innemu zaufanie,
innemu jeszcze dar uzdrawiania,
innemu dar czynienia cudów, innemu dar prorokowania,
jednemu dar języków obcych,
drugiemu dar ich tłumaczenia.
W różnorodności darów jesteś jedną Miłością!

autor: Anna Górzyńska