Medytacje

Jeśli chcesz, by Bóg mógł działać w Twoim życiu, powierz je Jezusowi i Jego Miłosierdziu, bo jak powiedział św. Faustynie ocali każdego, kto oddaje się jego Miłosierdziu.

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano:
"Pójdziemy do domu Pana".
Już stoją nasze stopy
w twoich bramach, Jeruzalem...
Ps 122,1-2

Zapraszamy Cię serdecznie do kontemplacji ewangelicznej według Lectio Divina, 
opracowanej przez ks. Ryszarda Stankiewicza SDS
 

 

---

XXXIII NIEDZIELA ZWYKŁA
13 listopada 2011 r.



I. Lectio: Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

Niewiastę dzielną któż znajdzie? Jej wartość przewyższa perły. Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa; nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia. O len się stara i wełnę, pracuje starannie rękami. Wyciąga ręce po kądziel, jej palce chwytają wrzeciono. Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce. Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana. Z owocu jej rąk jej dajcie, niech w bramie chwalą jej czyny.
Prz 31,10-13.19-20.30-31

II. Meditatio: Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?".

Autor natchniony w pierwszym niedzielnym czytaniu zaprasza nas do szukania niewiasty, kobiety, nie pierwszej z brzegu, ale dzielnej niewiasty. Warto ją odnaleźć, gdyż jej wartość przewyższa perły. Jej dzielność przejawia się w tym, że ona nie wstydzi się, nie boi się być dobrą żoną, mieć oparte na zaufaniu, dobre relacje z małżonkiem przez wszystkie dni ich wspólnego życia. Ona też nie wstydzi się być dobrą matką i gospodynią. Jak wytrawny menadżer zarządza domowymi sprawami. Nie tylko zarządza. Sama pracuje własnymi rękami pomnażając domowe bogactwa, wśród których ona jest pierwszym. Z tego bogactwa korzystają nie tylko domownicy. Na hojne wsparcie z jej strony mogą liczyć ubodzy. Jej mąż od innych słyszy pochwały, że ma nie tylko pełną wdzięku i piękna, ale pracowitą, gospodarną, bojącą się Pana, małżonkę, towarzyszkę wspólnego życia.

Jakże trzeba Bogu dziękować, że większość z nas nie musi daleko szukać dzielnych kobiet, że były one czy też są obok nas, na przysłowiowe wyciagnięcie ręki. To nasze kochane babcie, mamy, rodzone siostry, ciocie, nauczycielki czy wychowawczynie i wiele innych. One zagonione, zapracowane, zatroskane o nas, o nasze zdrowie, wychowanie, wykształcenie, o naszą doczesność i wieczność. To one, bojące się Pana, zaszczepiały w nas jako pierwsze miłość do Boga, uczyły życia według Bożych praw czy modlitwy, szacunku dla drugiego człowieka, zwłaszcza doświadczonego przez życie. Zawsze pełne wdzięku i piękna, choć nie koniecznie według kanonów tego świata. Często niedocenione, niezauważone przez swych mężów, braci wychowanków, uczniów, dzieci. W czynieniu dobrze nigdy nie dające się zniechęcić, dzielnie pokonujące wszelkie przeciwności. Zajmując się domem, wychowując dzieci, często godząc to z pracą zawodową, stanowią ogromne wsparcie dla gospodarki każdego państwa, na którego realne wsparcie nie zawsze same mogą liczyć. Kiedy tracą swą tożsamość, dzielność, stawiając na to co zewnętrzne, tracąc w sercu bojaźń Pańską, chwieje się rodzina, chwieje się państwo, upadają obyczaje, dzieci są tylko wykształcone, ale już nie wychowane, dom staje się hotelem, nawet mężczyzna nie wie, kim jest.

Pomodlę się za wszystkie niewiasty o dzielność życia, bojaźń Pańską.

III Oratio: Teraz ty mów do Boga. Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie - owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:
            Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana
            i chodzi Jego drogami.
            Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich,
            szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie...
            Ps 128,1-2

IV Contemplatio: Trwaj przed Bogiem całym sobą. Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:
            Kto trwa we Mnie, przynosi owoc obfity.
 

---

XXXII NIEDZIELA ZWYKŁA
6 listopada 2011 r.


I. Lectio: Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

Mądrość jest wspaniała i niewiędnąca: ci łatwo ją dostrzegą, którzy ją miłują, i ci ją znajdą, którzy jej szukają, uprzedza bowiem tych, co jej pragną, wpierw dając się im poznać. Kto dla niej wstanie o świcie, ten się nie natrudzi, znajdzie ją bowiem siedzącą u drzwi swoich. O niej rozmyślać - to szczyt roztropności, a kto z jej powodu nie śpi, wnet się trosk pozbędzie: sama bowiem obchodzi i szuka tych, co są jej godni, objawia się im łaskawie na drogach i wychodzi naprzeciw wszystkim ich zamysłom.
Mdr 6,12-16

II. Meditatio: Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?".

Autor natchniony w pierwszym niedzielnym czytaniu przekonuje swych czytelników i nas do mądrości. Mądrości, która nie jest zdobytą wiedzą czy sumą wszystkich ludzkich życiowych doświadczeń. Ona jest z jednej strony darem Pana Boga a z drugiej efektem ludzkiego trudu, wysiłku, poświęcenia. Ta mądrość codziennie siada u naszych drzwi, licząc, że ją wpuścimy do środka i to nie u schyłku dnia, z litości ale od samego rana, z miłości, aby w jej towarzystwie mierzyć się z troskami i problemami dnia codziennego. Niekiedy zaś otworzywszy drzwi nie znajdziemy jej siedzącej na progu. To znak, że trzeba wyjść na zewnątrz, rozpocząć poszukiwania. Autor natchniony zapewnia, że długo szukać nie będzie trzeba, po krótkim czasie sama wyjdzie nam naprzeciw.

Czy ja proszę Pana Boga o dar życiowej mądrości? Proszę o nią powodowany wyrachowaniem czy miłością? Czy drzwi mojego życia i serca są dla niej otwarte? Nim poproszę o dar mądrości, czy proszę, aby Pan uczynił mnie godnym tak wielkiego daru? Czy w życiu uważnie wsłuchuję się w "głos doradczy" Bożej mądrości? Czy w życiu czasami zbytnio nie polegam na zdobytej wiedzy swojej czy innych, stąd często na świat i życie bardziej patrzę po ludzku niż po Bożemu? Czy prosząc o dar mądrości, jednocześnie deklaruję ze swej strony pełną otwartość i gotowość do współpracy z nią? Czy zdaję sobie sprawę, że jeżeli nie poproszę o dar Bożej mądrości, na nią nie otworzę swego życia, to istnieje niebezpieczeństwo, bardzo duże, że jej miejsce w moim życiu zajmie głupota, istnieje niebezpieczeństwo, że stanę się pyszałkowaty, przemądrzały, zarozumiały? Czy moje zarywanie nocy, ukrócanie snu to efekt głupoty czy troski o mądrość? Głupota bowiem ciągle szepcze: "jeszcze, jeszcze". Mądrość zaś: "wystarczy, czas spać, czas odpocząć".

Pomodlę się o dar Bożej mądrości dla siebie, bliskich memu sercu, dla wszystkich uczniów Pana.

III Oratio: Teraz ty mów do Boga. Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie - owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:
            Boże mój, Boże, szukam Ciebie
            i pragnie Ciebie moja dusza.
            Ciało moje tęskni za Tobą,
            jak ziemia zeschła i łaknąca wody...
            Ps 63,2

IV Contemplatio: Trwaj przed Bogiem całym sobą. Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:
            Będę Cię wielbił przez całe me życie
 

---

NIEDZIELA ZESŁANIA DUCHA ŚWIĘTEGO - A
12 czerwca 2011 r.


I. Lectio:
Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

            W ostatnim zaś, najbardziej uroczystym dniu święta, Jezus stojąc zawołał donośnym głosem: "Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie - niech przyjdzie do Mnie i pije! Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza". A powiedział to o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący w Niego; Duch bowiem jeszcze nie był dany, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony. J 7,37-39 (Ewangelia z Wigilii Uroczystości)

II. Meditatio:
Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?".

            Święto Namiotów Izraelici obchodzili na pamiątkę czasów wędrówki przez pustynię z Egiptu do Ziemi Obiecanej, której to wędrówce towarzyszyła łaskawa opieka Pana Boga. Było to też święto winobrania i dziękczynienia za plony. W ramach święta Izraelici budowali namioty, szałasy na dachach domów, podwórzach, czy ulicach i w nich zamieszkiwali. Szałas był dla nich symbolem Bożej opieki, ochrony.
            Czy ja dziękuję Panu Bogu, nie tylko od święta, ale i na co dzień, za Jego opiekę, wsparcie, pomoc w czasie mojej ziemskiej wędrówki? Czy modlę się, proszę o obfite plony? Czy za plony zebrane dziękuję Panu Bogu? Czy dziękuję za dom, w którym mieszkam? Czy dom rodzinny przypomina mi o domu Ojca niebieskiego? Czy przynajmniej modlę się za ludzi bez domu, ludzi bezdomnych? A jeżeli mnie stać, to staram się im pomóc materialnie.
            Jak czytamy w Ewangelii Pan Jezus uczestniczył w obchodach Święta Namiotów. Wykorzystał te obchody, aby oznajmić prawdę, że Pan Bóg dalej troszczy się o swój lud, że ma dla niego wspaniały dar, dar Ducha Świętego. Tak jak do życia potrzebna jest woda, tak do życia Bożego potrzebna jest obecność Ducha Świętego. Jezus jest jak studnia, z której można czerpać tę niezwykłą Wodę - Ducha Świętego.
            Czy ja czerpię? Czy odczuwam w sobie pragnienie wody żywej, pragnienie Ducha Świętego? Czy wśród różnych próśb, które kieruję do Pana Jezusa, jest prośba o dar Ducha Świętego? Czy zdaje sobie sprawę, że jak bez wody nie ma życia, życie zamiera, tak bez Ducha Świętego zamiera we mnie życie duchowe, Boże życie? Czy na co dzień podejmuję owocną współpracę z Duchem Świętym, "użyźniam" swoje serce Jego obecnością? Czy jestem posłuszny Jego natchnieniom, inspiracjom, Jego prowadzeniu?
            Pomodlę się do Ducha Świętego, polecając Jego mocy siebie i cały Kościół Święty.

III Oratio:
Teraz ty mów do Boga. Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie - owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:
    Gdy odbierasz im oddech, marnieją
    i w proch się obracają.
    Stwarzasz je napełniając swym duchem
    i odnawiasz oblicze ziemi...
    Ps 104, 29-30

IV Contemplatio:
Trwaj przed Bogiem całym sobą. Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:
            Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię
 

---

VI NIEDZIELA WIELKANOCNA - A
29 maja 2011 r.


I. Lectio:
Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

            Filip przybył do miasta Samarii i głosił im Chrystusa. Tłumy słuchały z uwagą i skupieniem słów Filipa, ponieważ widziały znaki, które czynił. Z wielu bowiem opętanych wychodziły z donośnym krzykiem duchy nieczyste, wielu też sparaliżowanych i chromych zostało uzdrowionych. Wielka radość zapanowała w tym mieście. Kiedy Apostołowie w Jerozolimie dowiedzieli się, że Samaria przyjęła słowo Boże, wysłali do niej Piotra i Jana, którzy przyszli i modlili się za nich, aby mogli otrzymać Ducha Świętego. Bo na żadnego z nich jeszcze nie zstąpił. Byli jedynie ochrzczeni w imię Pana Jezusa. Wtedy więc wkładali Apostołowie na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego. Dz 8,5-8.14-17

II. Meditatio:
Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?".

            Znamy to powiedzenie, że słowa pouczają, przykłady zaś pociągają. Potwierdziło się to w działalności misyjnej diakona Filipa w mieście Samarii opisanej w dzisiejszym, niedzielnym pierwszym czytaniu. Tłumy spośród mieszkańców tego miasta z uwagą i skupieniem wsłuchiwały się w nauczanie Filipa, które potwierdzały i uwiarygodniały znaki czynione przez niego. Wobec mocy jego słów bezradne były złe duchy, które wychodziły z opętanych. Słowo to przywracało też zdrowie chromym i sparaliżowanym. Wszystkich ogarniała głęboka i wielka radość.
            Czy ja w swym codziennym świadectwie pamiętam o wzajemnym przenikaniu się słowa i czynu? Czy moje słowa nie przeczą moim czynom, czy też czyny nie podważają prawdziwości moich słów? Czy moje świadectwo jest wiarygodne? Czy dzięki niemu moi bracia i siostry skuteczniej radzą sobie ze złem, z dźwiganiem krzyża choroby? Czy dzięki mojemu świadectwu ogarnia ich radość czy może smutek i przygnębienie, ogarnia ich pewność w wierze czy wątpliwości?
            Apostołowie i Kościół w Jerozolimie bardzo szybko zareagował na wspaniałe wieści docierające z Samarii. Apostołowie i Kościół w Jerozolimie zdawał sobie sprawę, posiadając swą wiedzę z własnego doświadczenia, jak ważną role w rozwoju wiary ma dar Ducha Świętego, współpraca nowo nawróconych z Duchem Świętym. Sam chrzest jest początkiem życia wiary, aby owocnie iść dalej potrzeba prowadzenia Ducha. Moc Ducha potrzebna jest też, aby nie tylko wysłuchać Słowa ale i je wypełnić. Wysłani Piotr i Jan, jak kiedyś sami w wieczerniku, tak teraz modlą się o dar Ducha Świętego dla mieszkańców Samarii.
            Ja jestem ochrzczony i zapewne bierzmowany, czy jestem tego świadomy? Czy tylko o tym wiem, czy też tym żyję? Czy codziennie modlę się o wierne wypełnienie zobowiązań wypływających z Chrztu świętego? Czy w ich realizacji wzywam pokornie i usilnie pomocy, wsparcia, światła Ducha Świętego, korzystam z Jego darów, które otrzymałem z chwilą bierzmowania? Czy o owocną współpracę z Duchem Świętym modlę się też dla moich współwyznawców?
            Jak najlepiej przygotuję się do Uroczystości Zesłania Ducha Świętego! Pomodlę się za tych, którzy w tym roku szkolnym przyjęli sakrament bierzmowania, aby w życiu owocnie współpracowali z Duchem Świętym.

III Oratio:
Teraz ty mów do Boga.

            Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie - owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:
    Morze na suchy ląd zamieniło,
    pieszo przeszli przez rzekę.
    Nim się przeto radujmy,
    Jego potęga włada na wieki...
    Ps 66,6-7

IV Contemplatio:
Trwaj przed Bogiem całym sobą.
Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:
            Niech cała ziemia chwali swego Pana
 

---

V NIEDZIELA WIELKANOCNA A
22 maja 2011 r.



I. Lectio:
Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

            Wówczas, gdy liczba uczniów wzrastała, zaczęli helleniści szemrać przeciwko Hebrajczykom, że przy codziennym rozdawaniu jałmużny zaniedbywano ich wdowy. "Nie jest rzeczą słuszną, abyśmy zaniedbywali słowo Boże, a obsługiwali stoły" - powiedziało Dwunastu, zwoławszy wszystkich uczniów. "Upatrzcież zatem, bracia, siedmiu mężów spośród siebie, cieszących się dobrą sławą, pełnych Ducha i mądrości! Im zlecimy to zadanie. My zaś oddamy się wyłącznie modlitwie i posłudze słowa". Spodobały się te słowa wszystkim zebranym i wybrali Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, Filipa, Prochora, Nikanora, Tymona, Parmenasa i Mikołaja, prozelitę z Antiochii. Przedstawili ich Apostołom, którzy modląc się włożyli na nich ręce. A słowo Boże rozszerzało się, wzrastała też bardzo liczba uczniów w Jerozolimie, a nawet bardzo wielu kapłanów przyjmowało wiarę. Dz 6,1-7

II. Meditatio:
Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?".

            Wzrost liczby uczniów przyjmujących wiarę i chrzest to była zapewne wielka radość dla wspólnoty młodego Kościoła w Jerozolimie. Radości tej zagroziło widmo niezadowolenia w kontekście posługi wobec wdów. Żydzi z diaspory tzw. helleniści uważali, że ich wdowy nie były należycie traktowane w przeciwieństwie do wdów Żydów miejscowych, Hebrajczyków. Wydaje się, że sytuacja była na tyle poważna, że Apostołowie osobiście zajęli się jej rozwiązaniem. Potrzebne było rozwiązanie, które z jednej strony zapewniłoby sprawiedliwy rozdział dóbr, co ucięłoby powody do szemrania i niezadowolenia, a z drugiej pozwoliło Dwunastu jeszcze bardziej zaangażować się w głoszenie Dobrej Nowiny. Do rozdawnictwa dóbr czyli obsługi stołów potrzebni byli mężowie cieszący się dobra sławą czyli godni zaufania obu stron konfliktu, odznaczających się mądrością i pełnych Ducha Świętego. Wybrano siedmiu mężów, którzy spełniali postawione kryteria. Rozwiązanie okazało się skuteczne. Szemrania ustały, Apostołowie zwolnieni z obowiązku obsługi stołów z jeszcze większą swobodą głosili słowo Boże, rozszerzając zasięg jego oddziaływania, tym samym liczba uczniów wzrastała.

            Mogę pozazdrościć Dwunastu skutecznego rozwiązania problemu rozdzielania jałmużny, obsługi stołów, troski o potrzeby wdów. W moim życiu nie zawsze jest to takie proste. Jakże często trzeba mi się wiele nagłówkować, odwoływać do życiowej mądrości, aby pogodzić życie słowem, modlitwę słowem z obsługiwaniem stołów czyli moimi obowiązkami wobec innych: rodzinnymi, towarzyskimi, pracowniczymi itp. Jakże często mi się zdarza zaniedbywać jedno albo drugie. Bywa tak, że i moje życie jest powodem szemrania wielu niezadowolonych, przekonanych, że ich lekceważę, zaniedbuję, zbyt mało poświęcam im czasu, uwagi, zainteresowania, pomocy. Zdarza się też, że bardzo mocno angażuję się w "obsługiwanie stołów", działanie na rzecz innych, że ciągle mi brakuje czasu i sił na bycie ze słowem. W efekcie mojemu zaangażowaniu z upływem czasu zaczyna brakować Bożej iskry, Bożego polotu, zamiast chwały Bożej zaczynam zabiegać o własną. Ciągle jednak ufam, że uda mi się w życiu odnaleźć właściwe rozwiązanie, które pozwoli zachować odpowiednie proporcje pomiędzy modlitwą słowem i działaniem na rzecz innych.
            Pomodlę się za głoszących słowo i "obsługujących stoły", aby gorliwie i owocnie wypełniali swoje zadania.

III Oratio:
Teraz ty mów do Boga. Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie – owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:
    Bo słowo Pana jest prawe,
    a każde Jego dzieło godne zaufania.
    On miłuje prawo i sprawiedliwość,
    ziemia jest pełna Jego łaski...
    Ps 33,4-5

IV Contemplatio:
Trwaj przed Bogiem całym sobą. Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:
            Mamy nadzieję w miłosierdziu Pana
 

---

15 maja 2011 r.
IV NIEDZIELA WIELKANOCNA - rok A


I. Lectio:
Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

            Wtedy stanął Piotr razem z Jedenastoma i przemówił do nich donośnym głosem: "Mężowie Judejczycy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, przyjmijcie do wiadomości i posłuchajcie uważnie mych słów! Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i Mesjaszem". Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca: "Cóż mamy czynić, bracia?" - zapytali Piotra i pozostałych Apostołów. "Nawróćcie się - powiedział do nich Piotr - i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego. Bo dla was jest obietnica i dla dzieci waszych, i dla wszystkich, którzy są daleko, a których powoła Pan Bóg nasz". W wielu też innych słowach dawał świadectwo i napominał: "Ratujcie się spośród tego przewrotnego pokolenia!". Ci więc, którzy przyjęli jego naukę, zostali ochrzczeni. I przyłączyło się owego dnia około trzech tysięcy dusz.
(Dz 2,14.36-41)

II. Meditatio:
Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?"

            Dzisiejsza pierwsza, niedzielna perykopa ukazuje nam pewne etapy w drodze ku nowemu życiu w Jezusie Chrystusie. Najpierw Piotr Apostoł z całą mocą głosi orędzie o Jezusie Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym, którego Bóg uczynił Panem i Mesjaszem. Piotr wręcz prosi słuchaczy o uwagę. Słuchacze dostosowali się do prośby Apostoła. Dzięki temu głoszone orędzie trafiło do głębi ich serca, wnętrza i je poruszyło, obudziło. To z kolei zrodziło w nich pragnienie czynu, konkretnej, jasnej odpowiedzi na usłyszane słowo: "Co mamy czynić, bracia?". Piotr wzywa wszystkich do nawrócenia, którego pierwszym elementem ma być przyjęcie chrztu w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów. Drugi element to otwarcie się na Ducha Świętego. To On pomoże im to zaszczepione w nich, jeszcze delikatne, słabe, bezbronne, nowe życie obronić i rozwinąć. Jak czytamy około trzech tysięcy dusz weszło na drogę zaproponowaną przez Piotra. Mówiąc językiem ratowników, uchwyciło się koła ratunkowego rzuconego przez Apostoła.

            Czy ja też codziennie chwytam się tego koła? Czy próbuję się ratować o własnych siłach, ratować się spośród różnych przewrotności tego świata, w które dałem się uwikłać? A może dobrze mi pośród tych przewrotności i nie zamierzam się ratować? Czy mówienie o głębi mego serca ma sens, jest odwołaniem się do rzeczywistości realnej czy fikcyjnej? Jestem człowiekiem duchowej, życiowej głębi czy mielizny, płycizny, powierzchowności? Czym najczęściej przejmuję się aż do głębi serca? Czy wśród tych spraw są sprawy związane z moim życiem duchowym, religijnym, życiem dla Boga? Czy pytam się mądrzejszych od siebie, bardziej doświadczonych, co mam czynić w życiu, aby ono prawdziwie, dobrze, owocnie się rozwijało? Czy czynię to nie tylko w czasie nękających mnie wątpliwości, ale na stałe zasięgam rad mądrych, światłych ludzi jak na przykład mój kierownik duchowy? Czy w moim duchowym rozwoju ściśle współpracuję z Duchem Świętym? Czy - jak zachęca Apostoł - wziąłem Go do siebie?
Pomodlę się o nowe, liczne, święte powołania do służby Bożej w Kościele.

III. Oratio:
Teraz ty mów do Boga.
Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie - owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:
    Stół dla mnie zastawiasz
    na oczach mych wrogów;
    namaszczasz mi głowę olejkiem,
    kielich mój pełny po brzegi...
    (Ps 23,5)

IV Contemplatio:
Trwaj przed Bogiem całym sobą.
Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:
            Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego
 

---

8 maja 2011 r.
III NIEDZIELA WIELKANOCNA - rok A


I. Lectio:
Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

            Jeżeli bowiem Ojcem nazywacie Tego, który bez względu na osoby sądzi według uczynków każdego, to w bojaźni spędzajcie czas swojego pobytu na obczyźnie. Wiecie bowiem, że z waszego, odziedziczonego po przodkach, złego postępowania zostali wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy. On był wprawdzie przewidziany przed stworzeniem świata, dopiero jednak w ostatnich czasach się objawił ze względu na was. Wyście przez Niego uwierzyli w Boga, który wzbudził Go z martwych i udzielił Mu chwały, tak że wiara wasza i nadzieja są skierowane ku Bogu.
(1 P 1,17-21)

II. Meditatio:
Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?"

            Świat, w którym żyjemy często dzieli ludzi na różne kategorie: bogatych i biednych, tych z którymi trzeba się liczyć i tych, których zdania nie trzeba brać pod uwagę, wpływowych i nie wpływowych. W oczach Bożych status społeczny, majątkowy, pełniona funkcja nie liczą się. Wobec Pana Boga nie musimy mieć żadnych kompleksów wzrostu, wagi, obfitości gotówki w portfelu. On wydając sądy patrzy na serce i nasze uczynki. Stąd Apostoł zachęca adresatów listu i nas, abyśmy czas pobytu na obczyźnie, czyli czas naszej ziemskiej wędrówki spędzali w bojaźni, szacunku serca wobec Ojca Niebieskiego. On bowiem za nasze uwolnienie z sideł grzechu, odnowienia naszego człowieczeństwa, wykupienia ze złego postępowania "zapłacił" drogocenną krwią Swego Syna, Jezusa Chrystusa. Nie było innej alternatywy, gdyż nawet tony srebra i złota na nic tu by się zdały. Dalej bylibyśmy niewolnikami grzechu i zła.

            Jak spędzam czas swojego pobytu na obczyźnie? Jakim jestem pielgrzymem? Czy moje serce jest pełne bojaźni, szacunku wobec Ojca Niebieskiego? Czy pamiętam, że Pan Bóg wydając wyroki, patrzy na stan mego serca, prawość sumienia, dobroć moich czynów? Czy zdaje sobie sprawę, że przed Panem Bogiem nie można udawać dobrego, miłosiernego, kochającego, ale trzeba być dobrym, miłosiernym, kochającym? Czy jestem świadom ceny, jaka została uiszczona za moje wieczne wykupienie, zbawienie, uwolnienie od zła? Czy Boży Syn, baranek niepokalany i bez zmazy nie przelał swej krwi za mnie niejako na darmo? Czy może i ja ratuję życie innych, dzieląc się swoją krwią jako honorowy dawca krwi? Jeżeli nie, czy w najbliższym czasie nie mam zamiaru nim zostać? Czy znam zasady udzielania pierwszej pomocy? Ku komu jest skierowana moja wiara i nadzieja?
Pomodlę się o umocnienie we mnie daru szacunku i bojaźni wobec Ojca Niebieskiego.

III. Oratio:
Teraz ty mów do Boga.

            Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie - owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:
    Ty ścieżkę życia mi ukażesz,
    pełnię Twojej radości
    i wieczną rozkosz
    po Twojej prawicy...
    (Ps 16,11)

IV Contemplatio:
    Trwaj przed Bogiem całym sobą.
Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:
        ...Ukaż mi, Panie, Twoją ścieżkę życia...
 

---

1 maja 2011 r.

II NIEDZIELA WIELKANOCNA - rok A
(Niedziela Miłosierdzia)


I. Lectio:
Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.
(Dz 2,42-47)

II. Meditatio:
Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?"

Dzisiejsze pierwsze czytanie ukazuje ważniejsze cechy, które charakteryzowały wspólnotę rodzącego się Kościoła w Jerozolimie. Choć nie jest napisane wprost, to w jego centrum był Chrystus Zmartwychwstały, żyjący na wieki. Wspólnota doświadczała Jego obecności w świadectwie, nauce Apostołów, przeżywając łamanie chleba czyli Eucharystię, spotykała Go, gromadząc się na modlitwie. Od tych z zewnątrz doświadczała życzliwości , a wielu z nich pociągniętych łaską Pana i świadectwem życia wspólnoty powiększało jej szeregi.

Na jakich zasadach budowana jest wspólnota, którą ja tworzę, wspólnota rodzinna, zakonna, kapłańska, parafialna? Jaką rolę w życiu tej wspólnoty zajmuje codzienna, wspólna modlitwa? Czy w ogóle w mojej wspólnocie wspólnie się modlimy? Jaka przestrzeń w modlitwie mojej wspólnoty zajmuje modlitwa uwielbienia Pana Boga? Jak moja wspólnota przeżywa Eucharystię? Czy z radością i prostotą serca? Czy świadectwo życia mojej wspólnoty budzi szacunek i życzliwość tych na zewnątrz? Czy moja wspólnota trwa wiernie w nauce Ewangelii i Nauczycielskiego Urzędu Kościoła?

Wspólnota Kościoła w Jerozolimie była nie tylko wspólnotą ducha, modlitwy, Eucharystii ale i tego, co materialne, wspólnotą dóbr. Każdy wnosił swój wkład, nawet sprzedając majątek i mógł liczyć na zaspokojenie swych materialnych, codziennych potrzeb.

Jak radzi sobie moja wspólnota w gospodarowaniu, zarządzaniu dobrami materialnymi? Czy potrzeby poszczególnych jej członków są zaspakajane, oczywiście realne potrzeby? Czy w mojej wspólnocie umiemy obfitować i biedą cierpieć? Czy moja wspólnota dba nie tylko o materialne potrzeby swoich członków ale w miarę możliwości przychodzi z pomocą potrzebującym z poza niej? Czy każdy z tworzących wspólnotę proporcjonalnie do swych możliwości wnosi materialny wkład w jej funkcjonowanie, w jej życie? Czy nie ma w niej takich, którzy pracują nad miarę i takich, którzy nic nie robią, zajmując się rzeczami niepotrzebnymi, a jednocześnie stawiają wysokie wymagania od strony materialnych potrzeb? Czy w mojej wspólnocie sprawy materialne nie zdominowały spraw duchowych?

Pomodlę się za wspólnotę, w której życiu uczestniczę, ją kształtuję i za nią odpowiadam. Pomodlę się też o ożywienie we mnie daru miłosierdzia i wdzięczności za beatyfikację Ojca Świętego Jana Pawła II.

III Oratio:
Teraz ty mów do Boga.

Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie - owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:
            Kamień odrzucony przez budujących
            stał się kamieniem węgielnym.
            Oto dzień, który Pan uczynił,
            radujmy się nim i weselmy...
            (Ps 118, 22.24)

IV Contemplatio:
Trwaj przed Bogiem całym sobą.

Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:
            Dziękujcie Panu, bo jest miłosierny

*****
opracował: ks. Ryszard Stankiewicz SDS
 

---

24 kwietnia 2011 r.
Zmartwychwstanie Pańskie - rok A
Niedziela Wielkanocna




I. Lectio:
Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

Pośpiesznie więc oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i biegły oznajmić to Jego uczniom. A oto Jezus stanął przed nimi i rzekł: "Witajcie!" One podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. A Jezus rzekł do nich: "Nie bójcie się! Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech idą do Galilei, tam Mnie zobaczą". Gdy one były w drodze, niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło. Ci zebrali się ze starszymi, a po naradzie dali żołnierzom sporo pieniędzy i rzekli: "Rozpowiadajcie tak: Jego uczniowie przyszli w nocy i wykradli Go, gdyśmy spali. A gdyby to doszło do uszu namiestnika, my z nim pomówimy i wybawimy was z kłopotu". Ci więc wzięli pieniądze i uczynili, jak ich pouczono. I tak rozniosła się ta pogłoska między Żydami i trwa aż do dnia dzisiejszego.
(Mt 28,8-15) [Ewangelia z Poniedziałku Wielkanocnego]

II. Meditatio:
Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?"

Mogli być jednymi z pierwszych w gronie świadków Zmartwychwstania. Dali się jednak przekupić, zapewne sporą sumą pieniędzy jak na tamte realia i czasy i zasilili grono kłamców i oszustów. Historia, którą mieli opowiadać była dla nich niewygodna i obciążająca. Co to za strażnicy, którzy śpią na warcie w czasie pełnienia służby, pozwalając, aby ukradziono to, czego pilnowali, zniknął ten, którego strzegli. Taka postawa nadawała się pod wojskowy sąd i surowe ukaranie. Suma pieniędzy musiała być rzeczywiście spora, a zapewnienia arcykapłanów i starszych o ewentualnym wstawiennictwie u namiestnika, wybawienia z kłopotu wiarygodne i na tyle przekonywujące, że zgodzili się na taką wersję wydarzeń. Wzięli pieniądze i poczęli rozgłaszać fałszywe wieści.

Czy sprzedałem kiedykolwiek Pana Jezusa dla pieniędzy czy innych korzyści majątkowych? Czy swoim życiem nie sugeruję otoczeniu, że Pan Jezus dalej leży w grobie, że nie zmartwychwstał? Czy nie dałem się przekonać innym, nawet autorytetom, którzy obiecywali mi swoje poparcie, protekcję i inne korzyści, aby głosić kłamstwa na temat Pana Jezusa i Jego Zmartwychwstania? Strażnicy pilnowali ciała Pana Jezusa złożonego do grobu. Czy ja pilnuję Pana Jezusa, który mocą swojej łaski jest w moim sercu? Czy strzegę Go, aby nikt mi Go nie wykradł, nie zabrał? Czy strzegę Go przed samym sobą, moją lekkomyślnością, rutyną, letniością? Pusty grób Pana Jezusa to ogromna radość, szczęście, wesele, puste moje serce, bez Bożej łaski to wielki smutek, nieszczęście, dramat. Pewien zespół rockowy śpiewał, aby nie zamieniać serca w twardy głaz. Czy ja nie zamieniam serca w grób, miejsce panowania śmierci, a ono przecież ma być świątynią życia, pięknego życia, Bożego życia?

W tych radosnych dniach będę dzielił się życiem z wiernymi w kościele, z najbliższymi przy wielkanocnym stole, czy w czasie rodzinnych odwiedzin. Udam się też na cmentarz do moich bliskich zmarłych, aby im w modlitwie przekazać wieść o Zmartwychwstaniu Pana.

III Oratio:
Teraz ty mów do Boga.

Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie - owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:
            Ty ścieżkę życia mi ukażesz,
            pełnię Twojej radości
            i wieczną rozkosz
            po Twojej prawicy...
            (Ps 16,11)

IV Contemplatio:
Trwaj przed Bogiem całym sobą.

Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:
            ...Strzeż mnie o Boże, Tobie zaufałem...

***
opracował: ks. Ryszard Stankiewicz SDS
 

---

10 kwietnia 2011 r.
V NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU - A
 


I. Lectio:
Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

            A ci, którzy żyją według ciała, Bogu podobać się nie mogą. Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka. Jeżeli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy. Jeżeli natomiast Chrystus w was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci ze względu na skutki grzechu, duch jednak posiada życie na skutek usprawiedliwienia. A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa Jezusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha.
(Rz 8,8-11)

II. Meditatio:
Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?"

            Któż by się nie chciał podobać? Być ciągle młody, atrakcyjny, piękny, bogaty? Ileż ludzie potrafią poświęcić czasu, wydać pieniędzy, aby się podobać, zwracać na siebie uwagę, budzić u innych żywe zainteresowanie, podziw a nawet zazdrość. Gotowi są nawet do wywołania przeróżnych skandali, aby tylko "oko" tego świata ich dostrzegło, zaakceptowało, o nich mówiło. Apostoł Paweł przypomina Rzymianom, że jeżeli chcą się podobać Bogu, trzeba im żyć według Ducha Bożego, a nie tego co cielesne, ziemskie, zmysłowe. Aby się Bogu podobać nie wolno świata zamienić na jeden wielki wybieg dla modelek czy modeli i celebrować na nim swoją próżność czy pychę. To bowiem co cielesne, ze względu na skutki grzechu, podlega prędzej czy później śmierci, to zaś co duchowe czerpiąc swą żywotność z Bożego usprawiedliwienia, cieszy się życiem. Paweł zaprasza Rzymian, aby w nich dokonywała się współpraca tego, co duchowe, z tym, co cielesne. Wówczas to, co cielesne, choć nie wymknie się prawom śmierci, za życia przeniknięte tym, co duchowe, po śmierci dostąpi zmartwychwstania.
            Czy ja pragnę się Bogu podobać? Co czynię w tej kwestii? Czy nie uganiam się za tym, by się światu podobać, a na podobaniu się Panu Bogu mi nie zależy, lub pomyślę o tym później, w swoim, bliżej nieokreślonym czasie? Gdzie spędzam więcej czasu, na modlitwie czy przed lustrem? Czy staram się o moje ludzkie podobanie się (stan mojej urody, strój) w granicach zdrowego rozsądku, bez przesady? Czy kiedy zauważę, że się ludziom nie podobam, to wpadam w panikę, depresję, emocjonalne doły? Kiedy czuję, że to jak żyję Bogu się nie podoba, udaję, że nic się nie dzieje, wmawiam sobie, że są jeszcze gorsi ode mnie i ostatecznie nic nie robię, aby to zmienić, a sytuacja z godziny na godzinę coraz bardziej się pogarsza? Czy dbam o harmonijną współpracę pomiędzy tym, co we mnie duchowe i tym, co cielesne? Czy w ramach tej współpracy to, co cielesne podporządkowane jest temu, co duchowe? Czy pamiętam, że to co we mnie cielesne jest zaproszone poprzez to co duchowe do udziału w tajemnicy zmartwychwstania?
            Pomodlę się o dar harmonijnego pogodzenia w sobie tego co duchowe i tego co cielesne.

III Oratio:
Teraz ty mów do Boga.

            Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie - owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:
            U Pana jest łaska,
            u Niego obfite odkupienie.
            On odkupi Izraela
            ze wszystkich jego grzechów...
            (Ps 130,5-6)

IV Contemplatio:
Trwaj przed Bogiem całym sobą.
            Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:
            Bóg Zbawicielem, pełnym miłosierdzia...
*****
opracował: ks. Ryszard Stankiewicz SDS

---

 

3 kwietnia 2011 r.
IV NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU - A



I. Lectio:
Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty.

            Rzekł Pan do Samuela: "Napełnij oliwą twój róg i idź: Posyłam cię do Jessego Betlejemity, gdyż między jego synami upatrzyłem sobie króla". Kiedy przybyli, spostrzegł Eliaba i mówił: "Z pewnością przed Panem jest jego pomazaniec". Pan jednak rzekł do Samuela: "Nie zważaj ani na jego wygląd, ani na wysoki wzrost, gdyż nie wybrałem go, nie tak bowiem człowiek widzi jak widzi Bóg, bo człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, Pan natomiast patrzy na serce". I Jesse przedstawił Samuelowi siedmiu swoich synów, lecz Samuel oświadczył Jessemu: "Nie ich wybrał Pan". Samuel więc zapytał Jessego: "Czy to już wszyscy młodzieńcy?" Odrzekł: "Pozostał jeszcze najmniejszy, lecz on pasie owce". Samuel powiedział do Jessego: "Poślij po niego i sprowadź tutaj, gdyż nie rozpoczniemy uczty, dopóki on nie przyjdzie". Posłał więc i przyprowadzono go: był on rudy, miał piękne oczy i pociągający wygląd. - Pan rzekł: "Wstań i namaść go, to ten". Wziął więc Samuel róg z oliwą i namaścił go pośrodku jego braci. Począwszy od tego dnia duch Pański opanował Dawida.
(1 Sm 16,1b.6-7.10-13a)

II. Meditatio:
Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: "Co Bóg mówi do mnie?"

            Z dzisiejszego pierwszego niedzielnego czytania dowiadujemy się, że Pan ocenia ludzi nie na podstawie ich konta bankowego (wielu takiego nie ma), nie na podstawie ich siły fizycznej (wielu to chuderlaki), nie na podstawie ich wzrostu (wielu jest niskich), nie na podstawie innych bardzo wielu kryteriów zewnętrznych, kryteriów, którymi w ocenie człowieka kieruje się ten świat. Gdyby tak było na wielu ludzi, bardzo wielu Pan Bóg nigdy by nie spojrzał, nimi się nie zainteresował. On zaś niejako zagląda do środka, do ludzkiego wnętrza i patrzy na serce. To miejsce w człowieku jest dla Niego najbardziej interesujące. Na nie codziennie patrzy On z nadzieją i pewnym "lękiem", czy znajdzie w nim miejsce. Brak miejsca dla Pana Boga w naszym sercu, to brak tego miejsca w całym naszym życiu, także w jego wymiarze zewnętrznym. To duchowy stan serca stanowi o prawdziwej wartości człowieka. Dlatego w czasie Wielkiego Postu nim umyjemy okna, posprzątamy nasze domy i obejścia, upieczemy świąteczne ciasta, trzeba nam zatroszczyć się o nasze serca, o ich duchowy stan. Trzeba nam bardzo uważać, aby nie ograniczyć się do zewnętrznej kosmetyki naszego życia, zaniedbując nasze wnętrze. Dbać o nasze serce, to nie tylko oczyszczać je z grzechowego brudu, to też kształtować je na wzór Serca Jezusowego. Trzeba nam uczynić wszystko, aby biło w harmonii z rytmem Boskiego Serca. Mając piękne, kochające serce być może jak Dawid nie zostaniemy namaszczeni na króla czy królową, korona nigdy nie ozdobi naszej głowy, ale za to będziemy królami samych siebie, a nasze królestwo będzie przyjaźnie otwarte dla innych, naszych braci i sióstr. Piękne serce, piękne bogate wnętrze nie przekreśla troski o to co na zewnątrz, o nasz wygląd, wszak i Dawid jak czytamy "miał piękne oczy i pociągający wygląd". Tenże zaś Dawid już jako król niejednokrotnie przekonał się czym grozi opieranie się w życiu tylko na zewnętrznym wyglądzie, zaniedbując swoje serce. Może więc nie mamy pięknych oczu czy pociągającego wyglądu, zróbmy jednak wszystko, aby piękne było nasze serce.
Pomodlę się o dar troski o serce w jego wymiarze duchowym i cielesnym.

III Oratio:
Teraz ty mów do Boga.

            Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie - owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:
            Stół dla mnie zastawiasz
            na oczach mych wrogów;
            namaszczasz mi głowę olejkiem,
            a kielich mój pełny po brzegi...
            (Ps 23,5)

IV Contemplatio:
Trwaj przed Bogiem całym sobą.
Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:
            Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

*****
opracował: ks. Ryszard Stankiewicz SDS

---

Poznaj lepiej metodę kontemplacji ewangelicznej według Lectio Divina:
http://www.katolik.pl/index1.php?st=cale&typ=lectio

---